Υπάρχουν άνθρωποι που τους κώδικές τους οι «πολλοί» δεν τους κατάλαβαν ποτέ, από τέτοιους αποτελείται η δική μου «Ιερή Βίβλος». Τι κοινό έχουν ο Ζενέ, ο Χένρι Μίλλερ, ο Σαν Ράϊτ, ο Κλάϊτ Μα, ήταν άνθρωποι παραδομένοι στις αδυναμίες τους, κυκλωμένοι από αδηφάγα πάθη, χαμένοι μέσα σε φονικά συναισθήματα. Όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες εξ’ άλλου κουβαλάνε μέσα τους τον Dr Jekyll και τον Mr Hyde.
Παρακολουθώντας όλες τις μεγάλες διοργανώσεις τα τελευταία χρόνια διαπιστώνεις πως το μπάσκετ δανείζεται από το παρελθόν πράγματα και αφού τα φιλτράρει και τα εκσυγχρονίσει τα κάνει βασικά κομμάτια της αγωνιστικής αντίληψης, που θέλει να παρουσιάζει μια καινούργια πιο ανταγωνιστική φόρμα, όπου παρελθόν παρόν και μέλλον σμίγουν.
Ο Μιχάλης Κοκολόγος χορεύει το Τελευταίο Βάλς με τις εμμονές του, όπως ακριβώς Tango ο Μάρλον Μπράντο και η Μαρία Σνάιντερ στο Last Tango in Paris…
Σε μια χώρα που καταρρέει πλέον όχι μόνο πολιτιστικά αλλά και οικονομικά, μέρα με την μέρα βλέπεις την απόγνωση ζωγραφισμένη στα πρόσωπα, τη θλίψη που ροκανίζει ψυχές, με τον ίδιο τρόπο που τις κάνει να μοιάζουν με κυνηγημένες υπάρξεις σε καφκικά φιλμ νουάρ, δίχως ελπίδα, χωρίς προορισμό πνιγμένες στο γκρι, σε κοινωνίες που το μολύβι του Κίνγκ ή του Πόε δεν μπόρεσε να αποτυπώσει ξέρεις πώς νιώθω… σαν τον Κάπτεν Αχάμπ δεμένος πάνω στο κουφάρι του Μόμπι Ντικ να βυθίζομαι στον πάτο…
Ο Μιχάλης Κοκολόγος κάνει μια μικρή αναφορά σε ότι μας πληγώνει ακόμα, το Basketball.
Από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 άρχισα να αγαπάω το Basketball και να ασχολούμαι με αυτό, από τότε έχουν αλλάξει πολλά, αλλά το κυριότερο και πιο βάναυσο χτύπημα που έχει δεχτεί, είναι η απώλεια του Ρομαντικού στοιχείου εκείνου που ήταν βασικός και καθοριστικός παράγοντας στην εξέλιξη του, όσο και στην εξέλιξη βέβαια των ατόμων που συμμετείχαν σε αυτό.
