Dr Jekyll & Mr Hyde

Συντάκτης: Μιχάλης Κοκολόγος

Κυριακή, 01 Ιανουαρίου 2012 - 18:23

Υπάρχουν άνθρωποι που τους κώδικές τους οι «πολλοί» δεν τους κατάλαβαν ποτέ, από τέτοιους αποτελείται η δική μου «Ιερή Βίβλος». Τι κοινό έχουν ο Ζενέ, ο Χένρι Μίλλερ, ο Σαν Ράϊτ, ο Κλάϊτ Μα, ήταν άνθρωποι παραδομένοι στις αδυναμίες τους, κυκλωμένοι από αδηφάγα πάθη, χαμένοι μέσα σε φονικά συναισθήματα. Όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες εξ’ άλλου κουβαλάνε μέσα τους τον Dr Jekyll και τον Mr Hyde.

Ακούγοντας το My Way του Frank Sinatra από τον Sid Vicious προχθές τα ξημερώματα μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, θυμήθηκα τον «ακατονόμαστο», μία από τις μεγαλύτερες μορφές των πάγκων, έναν άνθρωπο που ελάχιστοι κατάλαβαν, πολλοί μίσησαν και οι περισσότεροι νοστάλγησαν όταν αυτός κρέμασε τα παπούτσια του το 2008 σε ηλικία 67 χρονών, μετά από 42 και κάτι χρόνια, πετυχαίνοντας παραπάνω από 905 νίκες στην ιστορία του Κολεγιακού πρωταθλήματος.

Τον αγαπώ από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 που άρχισα να μελετώ την φιλοσοφία του για το Basket Ball. Τον εκτιμώ όχι γι’ αυτά που έλεγε ή έκανε αλλά για όλα εκείνα που υπονοούσε. Τον λατρεύω για τις αδυναμίες του. Μαζί με τον Wooden και τον Dean Smith αποτελούν το «τρίγωνο του διαβόλου», σ’ αυτούς πάτησα και έχτισα τις όποιες σκέψεις και απόψεις απέκτησα σε αυτή την διαδρομή μου στον χώρο.

Ήταν ένας μοναχικός άνθρωπος ο Bobby Knight με λεπτά αισθήματα που όμως μετατρέπονταν σε καταιγίδα όταν πατούσε στον αγωνιστικό χώρο, ένας άνθρωπος με αρχές που εξακοντίζονταν σαν βέλη Ινδιάνων Κομάντος. Στο γήπεδο έμοιαζε να μεταλάσεται, σκληρός, μαχητικός, αθυρόστομος έξω από κάθε όριο παρέσυρε τα πάντα στο πέρασμά του σαν τσουνάμι χωρίς τελειωμό. Έμοιαζε κάτι σαν Dr Jekyll & Mr Hyde. 29 χρόνια στους Ιντιάνα Χιούζερς και μετά 8 χρόνια στους Τέξας Τεκ. Ένα χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του ΄84, τρία πρωταθλήματα (το ένα χωρίς να κάνει ήττα), μα το πιο σημαντικό ότι το Basket Ball μαζί του ήταν τρόπος ζωής.

Αυστηρός, άκαμπτος, πληθωρικός είχε τον έλεγχο της ομάδας καθορίζοντας ένα παιχνίδι που όφειλε πολλά τόσο στην αυστηρή πειθαρχημένη συμπεριφορά παικτών εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου. Πρωτοπόρος και συνάμα απλός, ιδιαίτερα απαιτητικός, ενδιαφερόταν για την πρόοδο και τον χαρακτήρα των παικτών του τόσο στο Basket Ball, όσο και στα μαθήματα. Θιασώτης της πιεστικής άμυνας όχι με πολλά rotation περιστροφές και τα σχετικά, με βοήθειες απ’ όλους ακόμη και από την «δυνατή πλευρά» με Help and Recover η άμυνα που «τσάκιζε» κόκαλα και αποδυνάμωνε τις δυνατές επιλογές του αντιπάλου. Απαγόρευε τις αλλαγές μαρκαρισμάτων στην άμυνα όπως και τις reverse τρίπλες αυστηρά στην επίθεση.

Τα παιχνίδια του απλά και κατανοητά, θιασώτης του Passing Game και του High Low Post με πολλά Flave Screen για τους σουτέρ του, δεν χρησιμοποιούσε σχεδόν ποτέ Pick ‘n Roll. Ήταν αυστηρός με τους περιφερειακούς του και τιμωρούσε το κάθε λάθος τους, αντιδρούσε σαν μανιακός σε κάθε κακή επιλογή τους.

Εκεί που ο Bobby Knight όμως ήταν στην κυριολεξία Σαμάνος ήταν στην αυστηρή προπόνηση που αποτελούσε ένα είδος ιεροτελεστίας για όσους συμμετείχαν. Διαρκούσε από 2.5 έως 3 ώρες και ξεκινούσε με ζέσταμα που έμοιαζε με προπομπό του τι θα ακολουθούσε. Κάθε προπόνηση είχε συγκεκριμένο στόχο και κατεύθυνση που εξηγούσε ο ίδιος στην αρχή. Οι παίκτες του είχαν παρατσούκλια όπως και οι ασκήσεις του που εφαρμόζονταν με ιδιαίτερη ευλάβεια.

Αυστηρός στο να δουλεύει με τις ώρες τα βασικά σε συνεργασίες με μεγάλη ένταση, έδινε μεγάλη σημασία στο αμυντικό transition όπως και στο ότι όλοι οι παίκτες δούλευαν στην άμυνα όλες τις θέσεις. Υπάρχουν χιλιάδες μικρές λεπτομέρειες που έκαναν την διαφορά και όπου ο Knight έδινε μεγάλη σημασία και προσοχή αφήνοντας το στίγμα του στην ατμόσφαιρα.

Ο Booby Knight και ο Wooden έμοιαζαν τόσο διαφορετικοί, οι κόντρες που είχαν μεταξύ τους έγραψαν ιστορία, προσέφεραν όμως ιδέες και σκέψεις στο σπορ και ο σεβασμός που ένιωθε ο ένας για την αξία του άλλου ήταν μνημειώδης αν και συμβόλιζαν δύο διαφορετικές σχολές.

Ο «Κόουτς Κ» γνωστός και σαν Μάϊκ Σιζέφσκι μαθητής του Knight ήταν αυτός που έμελλε να το ξεπεράσει σε αριθμό νικών στο Κολλεγιακό Πρωτάθλημα, τώρα θα μου πείτε αυτά είναι «Αμερικανιές», η ουσία παραμένει η ίδια.

Ο Bobby Knight ήταν ένας ιδιαίτερος άνθρωπος που χαρακτήρισε μια ολόκληρη εποχή, τον εκτιμάω γιατί μου έμαθε να δίνω και την τελευταία ικμάδα αγάπης σε αυτό που κάνω, έφυγε όταν έπρεπε... Οι τελευταίες του λέξεις: «Όταν φύγω από την Γη θέλω να με θάψουν ανάποδα, για να μπορούν όλοι αυτοί που μου έκαναν κριτική να φιλήσουν τον κώλο μου».

Μιχάλης Κοκολόγος

στον Ηλία

Σχόλια

12345

+2 #97 πριόνας 16-05-2012 01:22

ναι ultra μόνο αυτό μετράει.ο ΟΦΣΠ του Ίβκοβιτς πέτυχε μια απ'τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία του και αυτό που μετράει είναι που βούλωσαν τα στόματα μερικών "ειδημόνων" του μπάσκετ(οπαδών του ΠΑΟ προφανώς) που φώναζαν ένα μπου@@@λο είσαστε.ο ΟΣΦΠ βίασε κάθε μπασκετική λογική με τις επιλογές του απ'το 2006 και μετά επενδύοντας σε μισθοφόρους πολυτελείας και αχυράνθρωπους για προπονητές και ο "θεος" του μπάσκετ του το ανταπέδωσε πολύ γεναιόδωρα όταν έστω κι από ανάγκη προσπάθησε να χτίσει ομάδα από ένα κράμα νεων ελπιδοφόρων παιδιών γύρω απ'τον Σπανούλη και άλλους μεγάλους σαν κολόνες.τεράστια επιτυχία που ανήκει αποκλειστικά στους παίχτες και τον προπονητή και σε καμία περίπτωση στους Αγγελόπουλους η στον κόσμο που στο μόνο που βοήθησαν με την απαξιωσή τους ήταν να απαλλάγει η ομάδα απ'το "πρέπει να νικήσουμε γιατί δεν γίνεται να είναι από πάνω μας ο Παναθηναικός" ή αμφιβάλλεις πως αν έχανε απ'την CSKA και έχανε και το πρωτάθλημα αυτή η ομάδα θα χαρακτηριζόταν αποτυχημένη?

Σχόλια

Προσθήκη νέου σχολίου

ΟΛΑ

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

ΜΠΑΣΚΕΤ

ΣΚΑΚΙ